سوگْ نوشتي بر ساقي نامه‌ي خُمِ خَمّارْ

زخمهاي پايم مي شمردم ، دودي بديدم برخاسته از پشت كومه اي ، ميكده را يافته بودم  ، پاي پياده ، راهِ ميكده   و لختي ، نفس هايم بريده بريده. به بارگَهش كه رسيدم دودي نديدم ، اشتباه آمده ام؟ ليك درب گشودم ، جام بدستان ، مست بديدم ، چيده بودندِ شان و قباي ژنده شان ،دورتادور ديوارِ خرابات ،  متعفن و خون آلود ، درست آمده ام؟ اذن ورود دادند و چنگ بزم دير زماني  بود كه نواخته مي شد . مرا پاي درب بنشاندند و جامي بدست  دادند و ساقي بود ،كه پشت به من دور مي شد ، آرام و خرامان ، ساقي را بگفتم خُمار نمي شويم ، جامي دگر!  و ريخت و بيآورد و هفت جام نوشيديم و ساقي را خواندم كه اين ميِ ناب نيست كه به مايش مي دهي؟ ساقي مرا فرمود : خُم خَمّاري مراست  به منزل ،سي ساله ، خواهي اگر بايست كه سپيده دم  آيد . مرا تا دگر روز با تو كاري نيست .

ساقيا ، آرام و خرامان  ،جامِ مي بَر كَفَم نِه ، تا شمايلِ نِگارم از جام برون مريزد . حال مجلس ترك گوي و دربِ ميكده آرام ببند. راستي گفتي آن خُم خَمّار كجا بنهاده اي؟ آرام بگو و خرامان رو...

صبح آمده بود ، دربِ ميكده به ناگه  گشوديم بيكباره . ساقي بود، آرام بِخُسبيده بر پاي درب ، خشك و خميده چون درخت انگور. صدايي برخاسته بود. خُمِ خَمّارشكسته ديدم بر دستانِ خشكيده اش و ميِ خَمّاركه داشت بر خاكِ پايش مي پيچيد و فرو ميرفت.

دربِ ميكده بشكستم . زان شب ديگر كسي درب نكوفت به مشت . ساقي من بودم و مستان همه بر خاكِ شراب آلودِ  پاي دربِ شكسته ام ، رقصان و پاي كوبان ، جامه دريدند.

به فردا روز ، خروسخوان ، مستان همه بر سقفِ ميكده بر دار ديدم ، من بودمو و جامي ، و نگاري ، برون جسته از ساغر، كه چُنين مي خواند : عاشقان همه بر  دار نمودي ساقيا ! مي بر تو حرام كرديم . مَشِكَن جام ، به كناري نِهَش و مجلس ترك گوي.

مجلس ترك نگفتم .نگار بر لبِ جام بالا بيامد و بنشست ، جامه از تنم دريد، نگاهش سينه ام شكافت ، خُمِ خَمّار از قفسِ تنم برون كشيد و بر فَرقگَهم بكوفت و سير بنوشيد . شراب جانم سرازير از خطوط تنم. نقش بسته در من ،درختي كه ريشه اش به آسمان خرابات  روئيده و من ، كه بر  دارم ! خفته  آرام و  سينه  خالي  از خُمِ خَمّار ، ..

مرا با هوشياريت كاري نبود . بنگر به گاهِ خُماري كه من ، چگونه بر  دار  شدم  در حلقه‌ي مفقوده‌ي زلفت  ، چَنبره بر گلويم ، سوخت گلويم ، نفس ؟؟.... ديگر نَه !...

به  خُماري ترا ديدم و در مستي ات خويشتنم بود ، و مست ازخُماريت. با چشم باز، مرا ميِ خَمّار به زير پايت كفايت است ،‌ليك چشم تو غايت است ،‌ نه ميكده كه خشت و آجرش بوي تعفن مرا نفس مي كشد .

دريدي و رفتي ، جاي نگاهت سيال است  بر  گلوگاهم  . درنگ مكن و مرهمي نِه ، بيخيالِ سينه ام كه خود حكايتي دگر است . مرهمي هست ترا؟ دريدي و رفتي ،‌سوختي گلويم ،‌نوشدارو نيست مرهمت ؟ چه ؟ مرهمت نيست ؟ گلويم را هم بِدَر و دريد.

شَقّه شَقّه زبانم  ، و تنِ مُثله مُثله ام با شب همي گفت : اي صبح ، شب را به زيرت مَكِش ،‌اي تاريكي روشنايي مشو  و اي تو ‌مرغ سحري ،‌ خاموش بر آشيان بمان ، ‌راستي ، معشوقه‌ي من  صبح را دزديده است ....

                                       رضا رجائي – اروميه مرداد 87